wensopkomst.punt.nl
Laatste artikelen

Jaja, we zijn al weer de 26 weken grens voorbij. Wat gaat het toch snel!

Ik vond de 24 weken grens een heel belangrijke. Dat is namelijk het punt waarop, mocht de bevalling onverhoopt te vroeg beginnen, de medici de kindjes een kans geven in de couveuse. Natuurlijk zou dat veel en veel te vroeg zijn... dus blijf nog maar lekker minimaal 10 weken zitten kleintjes!!

 

Ik groei enorm ondertussen, maar nog valt het me mee hoe dik ik ben, voor een tweeling zwangerschap dan...

 

                       

 

Gisteren hebben we de controle echo weer gehad. Zo fijn om te zien dat de kleintjes goed gegroeid zijn! Ze liggen helemaal nog op het groei schema van iedere andere zwangerschap. Ze zijn beide nu net iets zwaarder dan een kilo.

Vanaf nu krijg ik in principe elke twee weken een echo controle. Fijn hoor, dat we goed in de gaten gehouden worden.


Nog even een zwaai naar iedereen... van onze moppies!

 


Reacties (2)

Maanden later kom ik eens als spuit elf vertellen hoe de afloop is van de laatst beschreven cryo poging.

Alle vrienden en kennissen die deze site lazen om op de hoogte te blijven weten natuurlijk al lang dat ik inderdaad zwanger ben geraakt door deze poging. Maar waar ik niet aan dacht is dat er ook nog onbekenden mee lazen en leefden. Vandaar dat ik er nu maar eens goed voor ga zitten om het vervolg te beschrijven.

Op vrijdag, de 5e dag na bevruchting, heb ik de cryo's terug gekregen (1 feb). Vanaf de woensdag daarna herkende ik al weer wat vage kwaaltjes. Daarom niet langer kunnen wachten en hebben dan ook op vrijdag, de 12e dag na de bevruchting, al een test gedaan (8 feb). En ja hoor! Twee streepjes. Heel duidelijk zelfs. Wat fijn!!! De euforie zoals bij de eerste zwangerschap was er echter niet. Want het moet eerst maar eens blijven zitten!

Precies 2 weken na bevruchting mag ik de eerste bloedtest laten doen. En wat een super uitslag! B-HCG was 489! Dat ziet er gunstig uit! Super fijn. In de loop van de week verlies ik bruine afscheiding en ik hou dan ook mijn hart vast. De krampen zoals bij een ongesteldheid zijn ook iedere dag wel licht aanwezig dus echt blij durven we nog niet te zijn. Hoewel de diverse testen die we doen wel steeds donkerder worden, maar dat was de vorige keer ook zo natuurlijk.

Een week later, ik ben dan 5 weken zwanger, mogen we weer een bloedtest laten doen om de stijging te bepalen. B-HCG was nu 7774!!! Wooooowwwww wat een geweldige uitslag!!! We staan te juichen in de woonkamer zo blij. Zal het dan nu wel goed gaan? 10 minuten later is het mooie moment en het blije gevoel abrupt weg als ik een hevige bloeding met sterke krampen krijg. Wat een teleurstelling. Gauw bel ik de poli gyn met dit nieuws. De gynaecoloog wil toch wel even kijken, maar met de echo is niets te zien vanwege de vleesboom.Hij stelt ons wel gerust. Bloeding kan erbij horen. Met zo'n mooie bloeduitslag verwacht hij dat het goed zit. Maar voor de zekerheid morgen maar weer bloed laten testen. Hij laat zelfs even het woord "tweeling" vallen... Als het doorstijgt is het geen miskraam. De volgende dag blijkt inderdaad dat het nog goed zit. Het bloedverlies is weer beperkt naar bruinverlies en geen hevige krampen meer gehad. Het B-HCG is dan bijna 10.000 dussss still going strong. Maar jemig... wat een achtbaan van emoties.

Ondertussen nemen de zwangerschapskwalen toe. Veel honger. Als ik dan niet snel genoeg eet wordt ik erg misselijk.Door het hoge HCG gehalte heb ik er weer vertrouwen in en bel ik Moeders voor Moeders weer om urine te gaan sparen. Voordat de informatrice komt doe ik zelf nog even een controle testje... want een witte test bij haar zoals de vorige keer, gebeurd me geen tweede keer. Gelukkig is de test die zij doet ook mega positief en ik mag dan ook meteen starten met urine verzamelen.

Weer een week later, als ik 6 weken zwanger ben hebben we dan eindelijke de eerste echo. Als snel zien we dat er twee vruchtzakken zitten! Na de hoge uitslagen geen verrassing... maar als we ook twee hartjes hebben zien knipperen geven we een zucht van verlichting en stromen de tranen over mijn wangen. Ik ben echt zwanger! Van twee embryo'tjes!!! Ik verlies af en toe nog steeds wat bruin bloed, maar met deze echo op zak maak ik me minder zorgen.

Als ik 7 weken zwanger ben mag ik weer voor echo komen. De kleintjes groeien precies volgens schema en doen het beide goed.We hebben het nu bijna iedereen al verteld en de eerste kadootjes en kaartjes stromen binnen. We zijn zo blij! Maar ook nog wel voorzichtig. Het blijft natuurlijk erg spannend.

Voor we op wintersport gaan mag ik nog weer voor een echo komen. Heerlijk idee. De kleintjes groeien nog steeds prima op schema. OOk heb ik helemaal geen bloed of krampen meer. Gewoon lekker misselijk en honger dus volop zwanger gaan we op wintersport. Ik mag gewoon skieen als ik me goed voel dus dat doe ik dan ook lekker en we genieten enorm. Tijdens de vakantie merk ik wel dat mijn broeken strak beginnen te zitten.

Als ik 9 weken zwanger ben mag ik stoppen met de progynova pillen. Met de utrogestan ga ik nog door tot en met de elfde week.

Bij 10 weken weer een echo. Wel fijn hoor, dat we zo vaak mogen kijken, want oh oh wat blijft het spannend. We horen voor het eerst de hartjes kloppen en precies op het goede tempo. De kleintjes zijn nu 3,5 cm groot, en lopen beide een paar dagen voor op groei.

Bij de 12 weken echo wordt de uitgerekende datum vastgesteld op 18 oktober. Wat een mijlpaal dat we dit gehaald hebben!!! Geweldig nieuws dat ze het zo goed doen.

       

Vanaf week 15 wordt de misselijkheid eindelijk minder gelukkig. Ohhh wat een opluchting want soms werd ik er behoorlijk gek van hoor. Ik ben dan ook al 5 kilo aangekomen door al het eten eten eten. Halverwege deze week krijg ik wel veel last van buik[ijn. Het komt uit mijn flanken en trekt naar voren. Doordat het zo hevig is mag ik gelijk komen op de poli gyn en word ik nagekeken met een snelle echo. Gelukkig doen jullie het perfect. De baarmoederhals is ook dicht dus geen weeen of kans op vroeggeboorte gelukkig. Waarschijnlijk is het een combinatie van de vleesboom die maar blijft groeien en daardoor te weinig zuurstof krijgt en de banden die door het gewicht van de groeiende baarmoeder opgerekt worden. Omdat de pijn zo hevig is ga ik zelfs een keer midden in de nacht naar het ziekenhuis voor pijnstilling. Wat een hel. Ik heb me dan ook ziek gemeld op mijn werk. Want door de pijn kan ik helemaal niks meer. Ook wordt er met een echo nog naar mijn nieren gekeken of daar geen stuwing is ontstaan, maar ook dat is helemaal goed. Advies is dus: rustig aan, niet werken en hopelijk wordt het dan beter.

De 16 weken echo is een vluggertje, omdat op mijn rug liggen erg pijnlijk voor me is. Met de kindjes gaat nog steeds alles volgens schema. Ondertussen is onze vakantie gecanceld en begint mijn lief aan de bebaykamer. Behang er uit... vloerbedekking eruit... etc.

Vanaf 18 weken voel ik de kleintjes af en toe bewegen. Zo grappig! De pijn wordt elke week wel wat beter, maar ik kan nog steeds niks doen. Op advies van een vriendin ga ik naar een bekken fysiotherapeut en koop ik een ondersteunende band. Dat helpt wel aardig en al snel slaap ik beter. Dat scheelt aanzienlijk.

3 juni krijgen we dan eindelijk de volgende mijlpaal... de 20 weken echo. Mijn ouders gaan mee om de kindjes te bewonderen. Alles wordt gecheckt. Alle organen en structuren zijn perfect en de kindjes worden helemaal goed gekeurd. Ze zijn nu ongeveer 25 cm lang. Wat ontzettend mooi om te zien. Ze lopen ook nog geheel volgens schema wat betreft groei. De vleesboom is ondertusen ruim 13 cm groot in omvang en blokkeerd de uitgang. Dus het is nu al zeker dat ik met een keizersnede zal moeten bevallen

         

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik bijna 22 weken zwanger en durven we steeds meer te geloven dat we ook echt de kindjes gaan krijgen. Wat een droom. Alsof we de loterij hebben gewonnen... MET jackpot!

De volgende echo krijgen we met 26 weken, halverwege juli. Omdat tweelingen meestal eerder komen houden we er rekening mee dat ze er rond eind september, begin oktober zullen zijn. We kijken er enorm naar uit!!!

 

Reacties (5)

Al heel lang niet meer geschreven... eigenlijk omdat er in de tussenliggende maanden door de feestdagen niets gebeurd is.

Nu in het nieuwe jaar weer vol goede moed begonnen met de voorbereidingen voor een diepvries embryo'tje uit de laatste oogst in september.

Om mijn baarmoeder in top conditie te krijgen ben ik volgens een schema gestart met het slikken van het medicijn Progynova. Dat is een oestrogenen suplement en dat maakt mijn baarmoederslijmvlies, los van mijn eigen cyclus, dik genoeg voor de terugplaatsing. Dat scheelt een hoop echo's want mijn eigen cyclus hoeft niet meer bekeken te worden.

Na 12 dagen slikken mocht ik voor een echo, hier in het streekziekenhuis zouden ze de boel van binnen bekijken. Helaas houdt mijn vleesboom nogal van verstoppertje spelen en kon de gynaecoloog niets zien.... behalve dan de vleesboom!

Gelukkig had de echoscopistte een beter apparaat en met wat geduw op mijn buik kwam het slijmvlies goed in beeld. Het was al 8,8mm dik! Super! Alles boven de 6 mm is al goed dus wij blij! De terugplaatsing kon gepland worden.

Drie dagen na de echo zouden de 4 embryo'tjes die op de eerste dag van bevruchting ingevroren waren, uit de vriezer en in de embryoscoop gedaan worden. Daar mochten ze 5 dagen groeien tot ze groot, mooi en sterk zijn. De beste twee worden uitgekozen en terug geplaatst.

Zo gezegt, zo gedaan. Helaas was er 1 embryo afgevallen... die was gestopt met groeien toen hij 4 cellen groot was. Maar er waren er nog 3 in de strijd. Op dag 5 uit de vriezer heb ik dan ook twee embryo's terug gekregen. 1 blastocyst en 1 bijna balstocyst (zie vorige artikelen voor uitleg embryonale ontwikkeling). De laatste embryo die nog over was, was helaas niet goed genoeg om opnieuw in te vriezen....

Nu zitten we dus weer in de spannende wachtweken.

Spannend spannend spannend weer. Maar heel blij dat 'het proces' helemaal goed is gegaan en dat nu alleen de natuur nog roet in het eten kan gooien.

Ik zorg goed voor mezelf met allerlei pillen, hormonen en drankjes. Hopelijk werkt het en krijg ik weer twee streepjes te zien op de test... we zullen echt nog even moeten wachten voor we meer weten. Ondertussen... duimen maar!!!

 

 

Reacties (1)
Dan nu het lang verwachtte resultaat.
Ik ben zwanger geraakt van de terugplaatsing van de twee blastocyst embryo's.
Helaas is het geëindigd  in een vroege miskraam.
 
Maar ik zal eerst even beginnen waar ik in mijn vorige blog eindigde.
De overstimulatie nam naar mate de tijd vorderde af. Door de rust en het water drinken zagen we om de dag op de controle echo's dat de eierstokken steeds kleiner werden en het vocht in mijn buikholte verdween ook op den duur.
4 Dagen voor ik mocht testen deden we al stiekem een test omdat mijn Lief naar Turkije zou gaan voor een zakenreis. Op deze veel te vroege test was een heel heel heel licht streepje te zien. Nog niet juichend, maar wel vol vertrouwen vertrok hij.
Op de daadwerkelijke testdag hebben aan de telefoon samen getest. En ja hoor, voor het eerst in mijn leven een positieve test. Wat fantastisch geweldig. Omdat mijn Lief op de foto door de telefoon het streepje niet duidelijk vond, hebben we ook nog maar een test gedaan waarop het woord "zwanger" verscheen. Wat waren we blij! Ik mocht gelijk naar het ziekenhuis komen voor een bloedtest. Het HCG was 175 bij precies 4 weken zwangerschap. Een prachtig getal en heel goed positief.
De dag nadat hij terug was gekomen, 4 dagen na  de officiele testdag hebben we samen nog maar eens een test gedaan, en ja hoor, de streep was nu duidelijker dan de controle streep. Goed vooruit gegaan dus. Dat zit wel snor! Dus wij zijn de ouders en broers en zussen op de hoogte gaan brengen. Na vier jaar ploeteren was eeen positieve test al een feestje waard, zo vonden wij.
Vol vertrouwen heb ik meteen Moeders voor Moeders ingeschakeld. Ik heb zoveel Pregnyl gebruikt de afgelopen jaren, ik moest mijn steentje nu wel bijdragen. Pregnyl is menselijk HCG wat nodig is voor het opwekken van de eisprong bij een vruchtbaarheid behandeling. Dat HCG kan alleen uit de urine van zwangere vrouwen gehaald worden.
Op de morgen dat de MvM dame aan huis kwam begon ze met een zwangerschapstest om te zien hoeveel HCG en in mijn urine zat.
Huh? De test was negatief?? Nogmaals een test gedaan omdat ik het niet kon geloven.
Maar echt... er was geen streepje meer te zien.
Ik halsoverkop naar het ziekenhuis voor een bloedtest. En jawel... het HCG was gedaald naar 6. Een daling in het HCG betekend dat het embryo al een paar dagen niet meer leefde. Ik zou dus een miskraam krijgen.
Na 5 weken en 5 dagen zwanger te zijn geweest moeten we al weer afscheid nemen van deze korte, maar oh zo blijde periode.
 
We zijn ontzettend verdrietig en verslagen, maar weten nu in ieder geval wel dát we zwanger kunnen worden. 
Daarom kunnen met vertrouwen naar de toekomst kijken. Er wachten nog meer embryo'tjes in de vriezer in Dusseldorf. Wordt vervolgd...
Lees meer...   (3 reacties)
We hebben de derde poging achter de rug.
We weten nog niet het resultaat, maar ik wilde jullie toch alvast op de hoogte brengen van de afgelopen weken.
 
Eind september mocht ik beginnen met de hormonen. Wat ik allemaal heb gespoten en gesnoven hebben jullie al in het vorige bericht uitgebreid gehoord.
De eerste controle echo had ik al op dag 8 van de cyclus. Er was nog helemaal niets te zien, zoals ik ook eigenlijk verwacht had.
Omdat ik dag 7 en 8 minder hormonen had gespoten dan daarvoor probeerde ik tevergeefs Dr. Scholtes in DD te bereiken om te vragen of de hormonen weer verhoogd moesten worden. Omdat het zaterdag was en het noodnummer niet bereikbaar (?) hield ik het dus op 75 eh i.p.v. 150 eh gonal-f. Op maandag morgen kreeg ik eindelijk bericht van hem terug dat het inderdaad 150 had moeten zijn. Heel fijn. Dan heb ik nu dus 2 dagen te weinig gespoten. Maar goed.
Drie dagen na de eerste echo mocht ik voor de volgende echo komen... er was wel wat aan eiblaasjes te zien, maar allemaal nog erg klein. Zo ook de echo 2 dagen later. De vierde echo weer twee dagen later liet wel mooie groei zien. Er waren ongeveer 16 eiblaasjes te zien, dus het aantal waren we al heel blij mee. De blaasjes waren nog niet groot genoeg, zo'n 1-1,5 cm maar het begon er op te lijken. Dusseldorf gebeld om alles door te geven. Ik werd terug gebeld dat ik over drie dagen naar DD mocht komen voor de laatste echo. Dan konden ze gelijk de punctie gaan plannen.
Zo gezegd zo gedaan. Ondertussen was ik al met bijzonder verlof van mijn werk om mijn lijf de rust te gunnen dat alles lekker door on groeien. Ondertussen begon mijn onderbuik op te zwellen en kreeg ik echt het gevoel dat alles op knappen stond. Alsof je heel nodig plassen moet, maar niet kan plassen, geen verlichting vindt. Heel vervelend. En zover ik me kan herinneren heb ik dit eerder niet gehad voor de puncties.
De laatste echo liet wel zien waarom ik me zo rot voelde. Ik zat tegen overztimulatie aan. Zo'n 20-25 eiblaasjes waren er gegroeid met een afmetig van 1,6-2,3 cm. 
Dat is dus heel hard gegaan in de laatste drie dagen. Dat had de Dr. eigenlijk niet verwacht. Maar bij de vorige puncties groeiden de blaasjes op het laatst heel hard. Wij waren blij. We mochten 's avonds de prik zetten die de eisprong 40 uur later uitlokt. Vlak daarvoor wordt de punctie dan gepland. Normaal gesproken gebruik je pregnyl als medicijn voor deze prik, maar omdat moeders voor moeders niet genoeg pregnyl kan maken door te weinig aanmeldingen van zwangere vrouwen moest ik het doen met de chemische variant. Ovitrelle 250 eh.
Ook goed. Helaas geldt er voor dit medicijn een eigen bijdrage van ruim 40,-. Omdat de apotheek service die alle medicatie aan mij geleverd had geen pregnyl kon leveren namen zij die kosten op zich. Heel fijn dus.
Nog 1 buikpijn dagje later zijn we naar mijn schoonouders gereden om vervolgens de volgende dag een uur minder te hoeven rijden naar DD.
 
De punctie dag begon goed. Schoonmams had een heerlijk ontbijt verzorg waar ik helaas niks van mocht eten omdat ik nuchter moest zijn voor de narcose. We heb ik lekker wat broodjes gesmeerd voor erna. We moesten er om 11 uur zijn dus we zijn om 9 uur vertrokken uit Heesch. Jeroen was al gauw aan de beurt om zijn 'ding' te doen. Daarna was het wachten wachten wachten. Ik stond met recht op knappen en hoopte elke minuut dat ik eindelijk 'verlost' zou worden.
Om 11.45 mocht ik eindelijk naar de operatie kamer.
Daar bracht de anesthesist me onder narcose toen Dr. Scholtes binnen was gekomen. Ik kon nog net "zet hem op!" zeggen voordat ik in een heerlijke slaap viel.
Ik werd wakker in de uitslaap kamer waar mijn lief naast mijn bed zat. Ik had ineens mijn onderbroek aan... wanneer is dat gebeurd? En door wie??
Omdat ik nog erg veel pijn had heb ik twee keer ibuprofen gekregen maar omdat dat nog niet genoeg was ook nog een pijnstillend goedje via het infuus. Dat hielp beter!  Dr. Scholtes kwam om ons het goede nieuws te vertellen dat er 18 eicellen waren gevonden en dat ik toch echt moest oppassen voor de overstimulatie symptomen.
Ik mocht naar huis maar moest rust houden en veel drinken. O.k.
Op de terugweg lekker de broodjes gegeten terwijl mijn lief ons naar huis reed. 
Aldaar heb ik lekker mijn bedje opgezocht met een kan water.  4 liter per dag drinken is echt heul veul kan ik je zeggen.
De volgende morgen werd ik gebeld door de verpleegkundige uit DD dat van de 18 eicellen er 9 bevrucht waren. 5 daarvan zin in de embryoscoop gegaan om verder te groeien onder camera toezicht en 4 zijn er direct na de bevruchting ingevroren.
Wat een goed nieuws! Heel blij en opgelucht mochten we nu nog 4 dagen wachten om vervolgens de terugplaatsing te krijgen.
Ik blijf de dagen na de punctie veel pijn houden en kon eigenlijk alleen in bed liggen. Het herstel duurde deze keer echt veel langer dan de vorige puncties, maar ja, ik had nu dan ook veel meer eicellen en eicelblaasjes gehad. Niet zo gek dus.
De avond voor de terugplaatsing dag zijn we vast naar DD gereden om daar in een super leuk hotelletje te overnachten zodat we de volgende ochtend om  9.30 uur aanwezig konden zijn.

Voor de terugplaatsing moet je een volle blaas hebben. En omdat ik al eens eerder te weinig gedronken had, heb ik deze keer 1,5 liter gedronken. En dat op de vroege morgen! Ik kon er amper nog een broodje bij krijgen. Helaas moesten we ook nu weer een half uur in de wachtkamer zitten voor we aan de beurd ware. Man oh man wat was het oncomfortabel om daar met je volle blaas te zitten.
Toen we eindelijk naar binnen mochten vertelde de assistente dat van de 18 eicellen er 12 rijp waren geweest en dat 9 van de 12 dus echt een mooie score was. Van de 5 embryo's in de scoop waren er 4 doorgegroeid tot dag 5 stadium/blastocyst. Wat goed! We hadden eigenlijk wel wat meer 'afvallers' verwacht.
De twee mooiste hebben we terug geplaatst gekregen. Twee, omdat met mijn lage amh waarde de kans op innesteling  behoorlijk klein is.
De volgende dag mochten we bellen om te vragen of de overige twee embryo's uit de scoop alsnog in gevroren konden worden en wat bleek, inderdaad 1 van de 2 had de nacht overleefd en zet zijn carriere nu voort als eskimo. Nu is het wachten aangebroken. En nu de wachtdagen vorderen kreeg ik steeds meer buikklachten. Mijn onderbuik is nog steeds hard, gezwollen en pijnlijk, maar daarbij heb ik veel buikpijn over mijn gehele buik. Een stekende buikpijn die gevoelig is bij houdingsverandering, hoesten, aanraken noem maar op. Omdat ik het niet vertrouwde ben ik langs de gynaecoloog gegaan hier in het streek ziekenhuis. Hij constateerde met een echo dat mijn eierstokken nog erg gezwollen zijn en dat de eiblaasjes zich opnieuw hebben gevult met vocht. Omdat bij inspanning dat vocht lekt in de buikholte ontstaat en vochtophoping in de buikhote wat het buikvlies prikkelt. Daarom had ik ook buikpijn in mijn gehele buik en verhoging/koorts van rond de 38 gr.
Ik mag geen inspanning meer leveren en moet bedrust houden. Er is bloed afgenomen om te controleren of mijn bloed niet te dik is geworden omdat de eierstokken zich vullen met bloed uit de bloedbaan. Daarom moet ik nu ook weer 3 liter per dag blijven drinken om het systeem 'gevuld' te houden.
Morgen moet ik weer op controle komen en krijg ik de bloeduitslagen.
Dit maakt de wachtweken nog slopender en spannender.
Dus we wachten nog maar weer even verder in spanning af of deze twee kanjers nog 8 maanden willen blijven zitten.




Lees meer...   (2 reacties)
We zijn 13 september weer naar Dusseldorf afgereisd voor het gesprek met Dr. Scholtes.
De lage AMH waarde heeft hij uitgelegd, is een teken van zwakke eierstokken wat zorgt voor zwakke eicellen, zwakke embryo's, zwak baarmoederslijmvlies. Gevolg daarvan is dat de kans op zwangerschap kleiner is en de kans op miskramen groter is.
Maar toch gaan we er voor de volle 100% tegenaan.
Hij vertelde ons dat, als we tot een goed embryo kunnen komen op de 5e dag na de punctie, dat er dan zo'n 30-35% kans op zwangerschap is. Bij vrouwen met een normale AMH waarde is dat 45% in deze praktijk.
 
We hebben alles goed doorgesproken en al onze vragen zijn goed beantwoord.
Het plan is nu als volgt
-Ik moet meteen beginnen met de volgende ondersteunende tabletten:
      * Omega 3: 1000 mg per dag
      * VSM mama zwangerschapvitamines
      * Vitamine D3: 2000 IE per dag
      * DHEA: 50 mg per dag.
 
Het DHEA is een mild mannelijke hormoon dehydroepiandrosterone DHEA is al een aantal jaren zeer succesvol voor vrouwen met een lage eicelvoorraad, of dit nu komt door gevorderde leeftijd of door voortijdig falen van de eierstokken. Bij deze vrouwen blijkt het gebruik van een DHEA supplement aanzienlijk voordelige effecten te hebben die kunnen worden samengevat als verjongende ovariele functie.
 
Hopelijk helpt dit bij mij ook een handje in de kwaliteit van de eicellen.
Dan is het wachten op mijn volgende cyclus.
Als die begint moet ik de volgende medicijnen gaan gebruiken:
- Vanaf dag 1 tot aan de punctie: syprefact neusspray, 3x daags beiderzijds
- Vanaf dag 3: 150 EH Menopur (s' ochtends injecteren)
- Vanaf dag 3 tot dag 7: 150 EH Gonal-F ('s avonds injecteren)
- Vanaf dag 7: 75 EH Gonal-F
- Twee dagen voor de punctie: Pregnyl 5000 IE injectie
- Vanaf punctie dag: Utrogestan 3x daags 200 mg
- Na de punctie nog 3x1500 eh Pregnyl injecteren verdeeld over de luteale fase
 
Alle medicijnen worden door een apotheekservice thuisbezorgd. Het zal een hele vracht zijn zo te zien.
 
Na de punctie zullen de eicellen weer d.m.v. ICSI bevrucht worden en dan de embryoscoop in gaan. De embryoscoop maakt het mogelijk om de eicellen resp. embryo's vanaf het moment van de bevruchting tot aan de transfer in de baarmoeder in een absoluut constant milieu m.b.t. temperatuur, PH waarde,en zuiverheid van het gasmengsel dat voor de kweek gebruikt wordt, zonder invloeden van buitenaf te laten doorgroeien. De eicellen resp. embryo's worden tijdens hun ontwikkeling voortdurend door middel van een ingebouwde microscoop, verbonden met een speciale camera, geobserveerd. Daardoor is er een continue inzicht in de cel veranderingen mogelijk. Deze situatie maakt het mogelijk om een objectievere selectie te maken en daardoor een optimale embryo transfer uit te voeren, 5 dagen na de punctie.
 
Dit is dus het behandelplan. Zo gaan we het doen.
De controle echo's om te zien hoe de eicelblaasjes groeien kan ik hier in het streekziekenhuis laten maken, de uitslagen bel ik dan door naar Dusseldorf.  Dat scheelt natuurlijk aanzienlijk in reistijd en kosten.
 
Nog even geduld en dan gaan we er weer voor de volle 100% tegenaan!

Lees meer...   (7 reacties)
Hier weer even een update van ons.
 
De vakantie was fantastisch. Heerlijk. Geweldig. We zijn zo bijgekomen en heerlijk ons zelf geweest. Helemaal zonder stress en hormonen. Gewoon gelukkig zijn met z'n tweeen.
Terug van vakantie heb ik alle gegevens naar de Zilveren Kruis verzekeraar gestuurd. Ongeveer twee weken laten had ik de brief met toestemming in de bus. Er wordt een groot gedeelte van de derde poging in Duitsland vergoed. Naar Nederlandse normen wat neer komt op ongeveer 2500 euro. Wat fijn. We moeten wel het een en ander bij betalen, maar gelukkig niet een al te groot bedrag.
 
En toen was het 20 augustus.
We moesten om 10.45 uur in Dusseldorf zijn. Dus we namen het zekere voor het onzekere en gingen rond 7.30 de deur uit. Doordat het vakantie tijd is waren er geen files en waren we rond 10.00 uur al op de plaats van bestemming.
De kliniek is goed te bereiken omdat deze aan de rand van de stad (bij de haven) ligt. Je hoeft dus niet de hele stad te doorkruisen. Genoeg parkeerplaatsen voor de deur, dus dat is ook geen probleem. Alleen moesten we toen nog wel heel lang wachten! Want we waren niet om 10.45 aan de beurt, maar pas om 11.20 uur. Maar goed. De wachtkamer was mooi (uitzicht op een prachtig aquarium) en de koffie heet. Dus ok.
Toen mochten we eindelijk naar binnen. Dr. Scholtes is een Nederlandse arts die al 22 jaar in de kliniek in Dusseldorf werkt en heel veel stellen uit Nederland heeft geholpen om zwanger te worden als die in Nederland uit behandeld zijn. Hij ging grondig te werk. Mijn dossier werd uitgeplozen en in volgorde over het bureau uitgespreid. Toen hij begon te beseffen wat er allemaal al gebeurd was op fertiliteit gebied kwam hij tot de conclusie dat ik toch wel heel veel afwijkingen heb.
Was daar al eens onderzoek naar gedaan wat daar de oorzaak van was? Uhhh.... nou, ik heb alle onderzoeken gehad die op dit gebied mogelijk zijn, en alle losse problemen hebben een naam gekregen, maar de overkoepelende oorzaak waarom ik al die problemen heb, heeft nooit iemand mij kunnen vertellen.  Even een opsomming voor iedereen die het overzicht een beetje kwijt is:
-laag progesteron gehalte zorgt voor te korte periode tussen ovulatie en menstruatie (luteale fase): conclusie luteale fase insuffiientie. (oorzaak onbekend)
-trage eicelgroei, late ovulatie die met veel hormonen gestimuleerd kan worden bij IVF
-eicellen worden alleen met veel hormonen rijp (oorzaak onbekend)
-eicellen kunnen alleen met icsi bevrucht worden (oorzaak onbekend)
-embryo's groeien over het algemeen traag en lopen achter in groei op dag 5 na de punctie
-luteale fase kan alleen met hormonen in stand gehouden worden.
-vaak tussentijdse bloedingen (oorzaak onbekend)
-vaak tussentijdse menstruatie krampen (oorzaak onbekend)
-cyste linker eierstok
-vleesboom (myoom) boven op de baarmoeder
-endometriose (lichte vorm) op de blaas, darmen en buikwand.
 
Dr. Scholtes koppelde alles aan elkaar, telde alles bij elkaar op en kwam met een zeer verduidelijkende reden. Zwakke eierstokken. 
die maken te weinig hormonen aan. Waardoor alles verklaard zou worden (behalve de cyste, myoom en endometriose dan). Zwakke eierstokken zorgen voor zwakke eicellen, zwakke embryo's en zwakke tweede fase, doorbraakbloedingen etc.
De eicelvoorraad, ofwel de staat van de eierstokken kan in het bloed gemeten worden door het AHM te meten. Is die normaal, dan is je eicel voorraad in balans met je leeftijd (hoe ouder je wordt, hoe minder eicellen er nog klaar liggen, hoe lager de AMH waarde). Voor iemand van mijn leeftijd moet dat getal tussen de 2 en 3 liggen.
Een lage waarde zou al mijn problemen verklaren en voordat we verder konden praten over behandelingen, slagingspercentages etc. moest deze waarde eerst bekend zijn.
Ok, dan nemen we onze vragenlijst gewoon weer mee naar huis en wachten we eerst deze bloedwaarde af.
 
3 september zou Dr. Scholtes me bellen met de uitslag. Ik was niet nerveus of onrustig. Iedereen wachtte vol spanning op de uitslag maar ik kon me niet voorstellen dat de AMH normaal zou zijn. Want dan had ik nog geen verklaring voor mijn afwijkingen.
En die was zoals te verwachten te laag. Veel te laag. 0.92
De overgang is naderbij... Oh My God.
Nu heb ik op internet veel ervarings lotgenoten gevonden met een lag AMH gehalte. De meiden met een waarden onder de 0.5 zijn meestal vreselijk moeilijk te stimuleren, hebben bijna geen eicellen meer, hebben meestal geen regelmatige cyclus meer en hebben nauwelijks nog kans op een zwangerschap.
Mijn getal is laag, te laag, maar nog niet zo laag dat ik me echt heel veel zorgen maak. Ik ben namelijk wel te stimuleren (1e poging 11 eicellen, 2e poging 14 eicellen), heb elke maand gewoon mijn eisprong en heb nog geen overgangsklachten.
 
13 september hebben we nu de afspraak staan in Dusseldorf om de gevolgen van de uitslag te bespreken. Dan komt ook de behandeling aan bod en de slagingskansen. Hopelijk kunnen we in oktober weer een poging doen, maar dan met een behandeling die geheel specifiek voor mij is uitgedokterd door Dr. Scholtes.
We hebben er veel vertrouwen in. Dit voelt gewoon veel beter dan de denderende protocol trein waar we in de Vu in stapten. 

Wordt vervolgd...
 

Lees meer...   (3 reacties)
Even een verslagje van onze laatste cryo behandeling in het Vu.
 
Gelukkig hoefden we niet te wachten en mochten we na de domper van mislukte ontdooien en konden we gewoon door met onze laatste cryo behandeling.
De eisprong liet wat langer op zich wachten dan gewoonlijk en heel raar had ik ook nog een tussentijdse bloeding, nog voor de eisprong, die de artsen niet konden verklaren.
Maar al met al had ik op cyclusdag 22 toch mijn eisprong en 4 dagen later mochten we bellen of er een terugplaatsing zou zijn. Ofwel; was de ontdooing nu wel goed gegaan?
Gelukkig mochten we komen en 's middags kregen we bij aankomst te horen dat 1 embryo'tje het goed had overleefd en goed doorgroeide. Die ochtend was het nog van telbare 16 cellen naar ontelbaar morula  stadium door gegroeid.
We waren zo blij, opgelucht en dankbaar voor deze laatste kans. Daar hadden we eigenlijk niet meer echt op durven hopen.
 
De wachtweken na de terug plaatsing vlogen voorbij, voornamelijk door een verdrietige gebeurtenis die ons ontzettend bezig hield.
Helaas kwamen we er 16 dagen na de eisprong met een bloedtest achter dat ook deze kans geen succes was. Het was geen grote verrassing, want de thuistest 14 dagen na de eisprong was ook negatief geweest. Na het stoppen van de hormonen kwam de menstuatie gauw op gang en was poging 2 dan nu echt helemaal afgesloten.
 
Vandaag  hadden we een gesprek met onze fertiliteitsarts in de Vu. Ze was heel begripvol en lief. We konden rustig vertellen wat onze ervaringen waren. Wat we goed en minder goed vonden. Wat we gemist hadden en waarom we besloten hebben naar Dusseldorf te gaan voor onze 3e poging.
Ze zal nu ons dossier gaan kopieren en een verwijsbrief schrijven die we nodig hebben voor de verzekeraar. Dan moeten zij ons toestemming geven v oor de behandeling en dan kunnen we gaan uitkijken naar 20 augustus. Dan hebben we namelijk ons intake gesprek met de Nederlandse arts in Dusseldorf.
 
Tot die tijd gaan we nog lekker kamperen in Italie en dus even weg van alles zodat we deze tweede poging, die bijna een jaar in beslag heeft genomen, een plekje kunnen geven.
Fijne zomer iedereen!


Lees meer...   (2 reacties)
Helaas is de derde cryo poging weer met een flinke teleurstelling geeindigd.
Toen ik op de ochtend van de terugplaatsing kon bellen om te horen hoe laat ik mocht komen werd er verteld dat de embryo's niet goed ontdooid zijn en dus niet goed genoeg waren om terug te plaatsen. 
Helaas was er geen tijd meer om ook het volgende rietje embryo's te ontdooien. 
En dus opnieuw een flinke domper.
 
Het kost zoveel energie om jezelf steeds weer "op te laden" met positiviteit. Dat je er weer zin en vertrouwen in hebt. Dat je er weer helemaal voor gaat... en dan eindigt het weer zo... Het gaat me niet in de koude kleren zitten.
Heb de hele dag gejankt en de hele nacht vervolgens niet geslapen.
 
Nu zijn we weer een paar dagen verder en voel ik me weer beter en sterker. Wat kan een mens toch veel aan. Je gaat toch altijd gewoon weer door.
 
Hopelijk hoef ik niet al te lang te wachten voor ik onze laatste cryo poging mag starten. Maar met de Vu weet je het maar nooit en gaan we er voor de zekerheid maar vanuit dat het wel weer een maandje pauze zal worden. We zien wel...
 
Lees meer...   (3 reacties)
We zijn weer een tijd verder en zijn momenteel weer bezig in een cryo poging. Als het wel of niet gelukt is zal ik weer uitgebreid verslag komen doen.
 
De reden dat ik weer even wat kom schrijven is dit artikel:
http://www.resolve.org/support-and-services/for-family--friends/infertility-etiquette.html
 
Het is een Engels stuk over hoe je het beste om kunt gaan met paren die vruchtbaarheidsproblemen ondervinden. (je kunt het eventueel vertalen met google translate)

Ik vind het een geweldig artikel. Het beschrijft precies onze gevoelens en gedachten.
 
 
In het vorige bericht vertelden we dat we aan het nadenken waren over een ander ziekenhuis mocht een derde poging nodig zijn.
We hebben besloten om in Dusseldorf te gaan praten met een Nederlandse arts om te verkennen wat de mogelijkheden daar voor ons zijn.
De klacht naar de vu is ongegrond verklaard en er zal dan ook niet op korte termijn iets veranderen in de wachttijden. Vandaar dat we alvast een afspraak hebben gemaakt in Dusseldorf. Die afspraak is pas in augustus zodat we eerst nog alle tijd hebben om zwanger te raken van onze diepvries embryo's. Maar mocht het wel nodig zijn.... dan staat ie maar vast!

Lees meer...   (3 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl