Na 2 maanden van stilte op deze site ben ik er aan toe om te vertellen hoe het gegaan is. Ga er lekker voor zitten en neem een koppie thee of koffie... Bereid je voor op een rit in de emotionele achtbaan.
Bij mijn vorige bericht was ik net begonnen aan de voorbereidingsfase. Het stilleggen van je hormoonhuishouding met De Pil. Halverwege die cyclus (op dag 17) moest ik weer beginnen met het injecteren van de decapeptyl spuitjes. Om de eierstokken helemaal rustig te krijgen en een spontane eisprong te voorkomen.
Toen de pilstrip leeg was mochten we op dag 2 van de nieuwe cyclus voor een echo komen en de dag erna beginnen met de stimuleer hormonen Gonal-F en menopur. Vol spanning ging het nu dan toch echt weer beginnen. Een fijn idee om een andere aanpak te hebben met hopelijk ook een ander resultaat. Een week lang werd er door gestimuleerd en onderdrukt met drie injecties per dag ("lijk wel een speldenkussen ging er soms door me heen"). Op dag 10 (de 8e StimulatieDag) mocht ik voor de eerste echo komen... natuurlijk was alles nog klein... maar al wel wat gevoelig in de onderbuik. Het was lekker bezig daar beneden.
In goed overleg met de bedrijfsarts en mijn leidinggevende heb ik vanaf dit moment thuis broedend doorgebracht. Want de echo's volgen elkaar snel op en de spanning rond de punctie en terugplaatsing kon ik niet meer combineren met mijn werk.
De rust deed me goed en de eicellen groeide dan ook gestaag.
Tijdens de echo op dag 16 (SD14) werd er na goed overleg met alle artsen besloten dat ik de volgende dag de Pregnyl mocht spuiten. Dat is de injectie die de eisprong 36 uur na het injecteren veroorzaakt. Wat was dat een spannend tijd. "Zouden we niet weer te vroeg zijn? Zouden de eicellen nu wel rijp zijn?".
Toen de verpleegkundige het tijdstip van de pregnyl doorbelde (op zaterdag) vroeg ik haar over de ICSI. Omdat ik er niemand meer over gehoord had was ik bang dat er een misverstand was... Maar de verpleegkundige aan de telefoon kon nergens vinden dat er ICSI zou worden toegepast. "Het zaad is immers prima, dan oeft er geen ICSI gedaan te worden" was haar redenatie. Maar ik wist heel heel zeker dat we met onze arts tijdens het voorbereidend gesprek de ICSI hebben besproken en dat Als de eicellen rijp zouden zijn, er ICSI zou worden toegepast om de kans op bevruchting te vergroten. Dit vertelde ik aan de verpleegkundige en ze zou vragen of de arts me terug kon bellen met uitsluitsel.
Een uur later belde de verpleegkundige me terug dat de arts toch echt geen tijd had om mij te woord te staan en dat ook hij (hoofd van de afdeling had toevallig dienst) geen indicatie voor ICSI zag en dat ik me we vergist zou hebben... de arts verkeerd begrepen zou hebben.
De emotionele achtbaan maakte op dat moment toch wel een heel gevaarlijke looping. Ik was op van de zenuwen en door het dolle heen. Ik had me toch zeker niet vergist en de indicatie voor ICSI was beslist besproken. Maandag mochten we al voor punctie komen... wat moesten we doen?? Zonder ICSI zag ik de kansen op bevruchting al weer slinken en het volgende noodscenario zag ik al weer voor me... De hele middag heb ik mijn ogen uit hun kassen gehuild van frustratie en angst. Op een zeker moment hadden Lief en ik besloten geen punctie te laten doen zonder dat er ICSI zou worden gedaan. Een punctie telt voor de verzekering... wel of geen bevruchting is niet belangrijk voor hun en wij wilde niet weer een vergoede poging riskeren te verliezen door miscommunicatie. Die beslissing gaf wat rust en we zijn het weekend toch nog redelijk doorgekomen.
De dag van de punctie brak aan (CD19). Op van de zenuwen gingen we 's ochtends vroeg naar A'dam. m 9:15 moesten we aanwezig zijn. Lekker vroeg, dan hebben we het maar gehad.
Toen we aankwamen hebben we gelijk aan de arts aangegeven dat we duidelijkheid wilde over wel of geen ICSI. Ze had in de status al gelezen dat dit speelde en ze vertelde dat onze eigen arts (waar we het gesprek over de ICSI mee hadden gehad) aanwezig was en dat zij uitsluitsel zou geven. Opgelucht ging ik me voorbereiden op de punctie. Nu zou alles goed komen.
Het halve tabletje dormicum en de prik atropine/pethidine in mijn bil begonnen gelijk te werken. Veel beter dan de vorige keer dacht ik, want ik sliep al voor ze me haalden om naar het punctie kamertje te gaan.
De punctie was dan ook beter te doen dan de vorige keer. De verpleegkundige die me hielp met de ademhaling was lief en behulpzaam. Ze hield me goed in de gaten of ik het ademtempo bij kon houden en stuurde zo nodig bij. Ondertussen werden de eicelblaasjes leeggezogen en voor ik het wist was het eerste potje vol en kreeg ik een seconde om bij te komen. De ene na de andere eierstok werd leeggehaald en voor ik het wist was het klaar. Helemaal opgelucht en blij dat het zo goed gegaan was begonnen de tranen natuurlijk weer volop te stromen. Deze stap hadden we weer gehad, nu werd het pas echt spannend! Zouden ze rijp zijn???
Op dat moment kwam "onze" arts binnen lopen. Ze vertelde dat we inderdaad de mogelijkheid van ICSI besproken hadden en dat als de eicellen rijp zouden zijn, zij zelf er op toe zou zien dat er dan ook ICSI zou worden toegepast. We konden opgelucht ademhalen. Om ons helemaal gerust te stellen beloofde ze te bellen aan het einde van de dag met het nieuws of de eicellen dit keer wel rijp waren.
Ik werd weer naar de slaapkamer gereden waar ik al snel ik slaap viel. Lief wilde eigenlijk zo snel mogelijk naar huis, maar we moesten nog wachten op de uitslag over het aantal eicellen. Toen de arts die de punctie had gedaan kwam vertellen dat er 14 eicellen waren gevonden waren we blij... maar wij wisten... het gaat niet om de kwantiteit.... maar om de kwaliteit!
We mochten naar huis en daar hebben we heerlijk op de bank vertoeft. Bijkomen van de opnieuw zeer pijnlijke, maar geslaagde punctie. 14 was toch wel een super aantal!
Toen "onze" arts belde met het nieuws dat 13 van de 14 eicellen rijp waren, waren we helemaal blij en opglucht. We zaten te stuiteren op de bank! Wat een blijdschap. Dit keer niet alles voor niks! Er zouden vast embryo's ontstaan met 13 rijpe eicellen + ICSI!
De dagen erna moesten we wachten op het nieuws of er embryo's waren gegroeid, maar voor ons gevoel was dit een minder spannende periode. Doordat we nu al zo veel verder waren gekomen dan bij de vorige keer, hadden we voor ons gevoel het ergste acht de rug.
En inderdaad, we mochten voor een terugplaatsing komen.
Het embryo was prachtig en de terugplaatsing een eitje in vergelijking met de punctie. Het meest vervelende eraan was de volle blaas die je moet hebben om het met de echo goed te kunnen bekijken. We kregen het aantal embryo's' te horen wat was ontstaan en er zaten heel wat goed bij!!! Super fijn om te horen dat we nog meer kansen zou krijgen uit deze poging!
Daarna begon het wachten. Weer die twee lange weken wachten.
De uitslag kregen we tijdens onze vakantie in Turkije. Het was niet gelukt. Ik kreeg een bloeding. Helaas helaas. We waren verdrietig, maar niet te vergelijken met het verdriet van onze vorige poging. Alles was goed gegaan. Alleen de natuurlijk werkte niet mee.
Nu zijn we weer in een rust periode. Een verplichte periode om je eierstokken weer bij te laten komen van alles en emotioneel alles te verwerken.
In de vriezer van het Vumc liggen onze embryo's bibberend op ons te wachten tot we ze 1 voor 1 mogen komen ophalen.
Het aantal houden we voor ons. Ook wanneer we ze mogen komen ophalen houden we waarschijnlijk geheim. Misschien dat we dan toch nog onze omgeving mogen verrassen met een zwangerschap terwijl niemand weet hoe, wat en wanneer.
Daar gaan we voor! En nu maar even lekker chillen!
| 
(voorbeeld eierstok met eiblaasjes, het zwarte is het vocht waarmee de blaasjes gevuld zijn.)
